Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2011

Πόσο νούμερα είμαστε;

Είπα πριν λίγες μέρες ν’ ανοίξω τηλεόραση να χαλαρώσω. Τι το’θελα; Επεσα πάνω στην Όλγα Τρέμη να τρέμει από την οργή και το θυμό που είχε… ΜΑΖΙ ΜΟΥ! Δεν κάνω πλάκα, με αγριοκοιτούσε από την οθόνη, με έδειχνε με το δάχτυλο και μου έλεγε ότι ΕΓΩ φταίω που ΕΚΕΙΝΗ ακριβοπληρώνει τη κρίση. Εγώ! Το 70% των ελεύθερων επαγγελματιών που δήλωσα εισοδήματα κάτω από το αφορολόγητο, την ώρα που εκείνη η τίμια μισθωτή δημοσιογράφος (btw μαζί με άλλους μισθωτούς και συνταξιούχους) πλήρωνε και τα δικά μου σπασμένα. Δεν ήξερα πώς να αντιδράσω… Να πάω να της ζητήσω συγγνώμη που η εταιρία τα πάει σκατά ή να κρυφοκοιταξω το ψυγείο μου μπας και εμφανιστεί ξαφνικά κανένα υπερτιμολογημένο φουα γκρα.

Δεν έκανα τίποτα από τα δύο! Τα’ ριξα –όπως κάθε σώφρων άνθρωπος- στη τηλεόραση. Σιχτίρισα, την έκλεισα και μπήκα στο ίντερνετ. Εκεί έπεσε το μάτι μου σε ένα ακόμα άρθρο για το 99%, που κυκλοφορεί πολύ τελευταία. Δεν μπορώ να πω, αρχικά μου φάνηκε πολύ πιο καθησυχαστικό το να είμαι το 99% και όχι το 70% αλλά πάλι μετά άρχισαν οι σκέψεις:

Οκ, τελευταία έχω προσθέσει αρκετά στο μενού τα ρεβίθια. Αλλά τα κάνω στο φούρνο με δενδρολίβανο και απαλή γεύση λεμονιού όπως προστάζει ο Σκαρμούτσος. Τι σχέση έχω εγώ με ένα υποσιτισμένο παιδί που πανηγυρίζει όταν βρίσκει ένα κομμάτι ψωμί;

Και ναι έχω παραμελήσει τελαυταία τις πληρωμές στα κοινόχρηστα. Αλλά για να χρωστάω κοινόχρηστα πάει να πει πως έχω σπίτι, ασανσέρ, καθαριότητα, κοκ. Τι σχέση έχω εγώ με τους άστεγους του 99%?

Αλλά μήπως έχω σχέση και με εκείνα τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά που εκτός απο πετρέλαιο θέρμανσης δεν έχουν να βάλουν βενζίνη και στο οικογενειακό καγιέν? Δεν βγαίνουν λέμε! Και να πως χάνονται 2 θέσεις παρκαρίσματος με το καγιέν μπαστακωμένο στη γειτονιά.

Αναρωτιέμαι λοιπόν... μήπως τελικά αυτό το 99% είναι πολύ μεγάλο για να μας χωρέσει όλους;

Έτσι άρχισαν να μου έρχονται ένα ένα κι άλλα νούμερα ξεχασμένα..

Κάποτε άνηκα στο 40% που ήθελε να μας κυβερνήσει ο κανένας, τώρα από ότι μου λένε μπορεί και να είμαι στο 80% αυτών που αγαπούν Παπαδήμο (δε μπορεί, τόσο μεγάλο ποσοστό έχει, σιγά μην τους έχω ξεφύγει). Αλλά μόλις θυμήθηκα τον Τέλογλου με το περίφημο άρθρο για το 80% που επίσης ανήκω, αυτή τη φορά σαν Μεσαία (!!!) τάξη που βγάζει ετησίως απο 0 (!!!) έως 20.000 ευρώ… ε τότε σταμάτησα..

Και σκέφτηκα απλά πολύ απλά…

Τι 70 τι 80 τι 90!

Νούμερα ήμασταν .. νούμερα θα μείνουμε!

Πέμπτη 3 Νοεμβρίου 2011

Jumba κόπος..

Ωραία! Πέρυσι τέτοια εποχή μετρούσαμε αντίστροφα με τα Jumbo για τη νέα χρονιά και φέτος μετράμε τα τελευταία τους / μας λεπτά.

18:06 Τηλεφώνησε ο ΓΑΠ στον ΣΑΜ

18:11 ζήτησε η Παπαρήγα διάλυση της Βουλής ……………………

18:13 με πήρε ο ύπνος κι έγειρα στου (βουλιαγμένου) καραβιού τη πλώρη

«Λεπτό λεπτό η εξέλιξη του δράματος»

Προσέξτε αυτό το λεπτό προς λεπτό. Όχι στις 6 και 5! Στις 6:06 παρακαλώ τηλεφώνησε ο Γιωργάκης! Σαν τους γιατρούς που ανακοινώνουν την ώρα θανάτου του ασθενή.

3.. 2.. 1.. Happy New Cheers από το GAP (απ’ότι πληροφορήθηκα στις 18:30 ακριβώς) που χτύπησε το Σαμαρά ν’ακούσει ο γάιδαρος! Κάθε μέρα μια γιορτή γι’αυτόν τον άνθρωπο. Μη σου πω πανηγύρι…

Αν και όπως θα έλεγε εκεί στο America.. the night is still young

Και σε αυτή τη χώρα αν μη τι άλλο δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει

Θα ανατείλει ο ήλιος; Και τι χρώμα θα’χει;

Όλα αυτά περιμένοντας το Σωτήριο έτος 2012, με ή χωρίς κυβέρνηση Σωτηρίας!

..Όχι της Μπέλου, τ ’αεροπλάνα και τα βαπόρια και τα ελικόπτερα δυστυχώς αργούν ακόμα….