Πώς γίνεται να υπογράφουμε petitions για την προστασία των προσωπικών μας στοιχείων την ώρα που τα ¾ των ψηφιακών φωτογραφιών μας καταλήγουν (οικιοθελώς!) στο ίντερνετ; Πώς γίνεται να δίνουμε μάχη ενάντια στις κάμερες παρακολούθησης την ώρα που παρουσιάζουμε (οικιοθελώς!) λεπτό προς λεπτό τη ζωή μας στα social media;
Έχω μπερδευτεί. Από τη μία παραπονιόμαστε ότι ζούμε στην εποχή του big brother και απο την άλλη ζούμε για να το πούμε στο facebook και το twitter. Πού τα πίναμε εχθές, με ποιούς, σε ποιο σφηνάκι συνειδητοποιήσαμε ότι η σχέση μας είναι μπερδεμένη.. πάρε μια instant φωτό από το σφινοπότηρο και ένα quote βγαλμένο από τη ζωή (κι αν έχει μιλήσει για πάρτι μας ο Όσκαρ Γουάιλντ!). Πλήρης η αναφορά στο στενό φιλικό περιβάλλον των 500, 600, 1.000+ συνκοινωνούντων φίλων και στο πολύτιμο αρχείο κάθε Zuckerberg.
Τελικά ήταν ο μεγάλος αδερφός που ήθελε να μπει στη ζωή μας για να μας προσέχει ή μήπως έτσι κι αλλιώς ψάχναμε λίγη (?) προσοχή. Ακούγεται κάπως σαν το η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό τη κότα αλλά δε νομίζω ότι είναι έτσι. Δεν ζούμε στο 1984. Φοβάμαι πως είμαστε άξια μέλη της κοινωνίας των zeroes. Κακά τα ψέματα, ότι μας δίνουν με την ελπίδα ότι θα τσιμπήσουμε καταλήγουμε να το καταβροχθίζουμε με βουλιμία. Άντε το πολύ πολύ να αφήσουμε μερικά ψίχουλα ίσα για να μη μας πουν ότι τρώμε ακόμα και κουτόχορτο.
It’s complicated σου λέω! Έξυπνη φράση ε; Σκέψου το. Ή μάλλον δε χρειάζεται να το σκεφτείς. Γιατί αυτή τη μαγική ατάκα είναι το διαβατήριο της παθητικής ευτυχίας, σε μία εποχή που ούτε θέση θέλεις/μπορείς να πάρεις αλλά ούτε θέλεις να νιώθεις ένοχος γιαυτό.
p.s. Κι εγώ μπερδεμένη είμαι. Γι’ αυτό προσπαθώ να βρω μια λογική.
