Έχεις συνειδητοποιήσει τελευταία πόσες φορές έχει γραφτεί το «τέλος»?
Το τέλος της μεταπολίτευσης, το τέλος εποχής, το τέλος ακινήτων, το τέλος της ευρωπαϊκής ένωσης, το τέλος μιας γενιάς, το τέλος του κόσμου. Ε, ας τελειώνουμε λοιπόν. Αφού έχουμε τόση ανάγκη να αποστασιοποιηθούμε από μία εποχή ξένη και αταίριαστη πια σε μας, ας το κάνουμε και στη πράξη. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή!
Τώρα που γύρω μας βρώμισε ο τόπος από όλα αυτά που όχι απλά έχουν τελειώσει αλλά βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο της αποσύνθεσης ας βρούμε το κουράγιο και το τρόπο να ξεκινήσουμε από το τίποτα. Το κενό και το καινό.
Όμως αυτή τη φορά ας μη περιμένουμε κάποιον άλλο να κάνει την αρχή κι εμείς ν’ ακολουθήσουμε. Ας μη ψάξουμε για σωτήρες γύρω μας. Ας βρει ο καθένας μας το τρόπο να σώσει τον εαυτό του. Όχι εγωιστικά, αλλά ειλικρινά! Μπας και μπορέσουμε να ξανασυστηθούμε στη κοινωνία. Και τότε ίσως υπάρξει κοινωνία, από την αρχή.
Γιατί τόσα χρόνια που περιμέναμε υφαίνοντας αργά αργά τον αργαλειό, ήμασταν τόσο προσηλωμένοι σ’ αυτόν τον κάποιο τον μεγάλο και τρανό που θα ρχοταν για ν’ αλλάξει το σκηνικό, που ξεχάσαμε πώς να αγωνιζόμαστε. Να παλεύουμε. Όχι όπως θα πάλευε ένας πολεμιστής για το βασίλειο του, αλλά όπως θα πάλευε ένας γονιός για το παιδί του. Γι’ αυτό κι εγώ λέω…
Ο Γουλιέλμος Πέθανε.. ζήτω ο Γουλιέλμος!
Τέλος.
