Pro-σχολικές καταστάσεις!

Σύμφωνα με το el.wiktionary.org το «σχόλιο» είναι ουσιαστικό!

Είναι όμως;

Κάθε site που θέλει να σέβεται τη διαδραστικότητα του έχει στο τέλος κάθε ανάρτησης μία μπάρα που λέει «σχόλια». Δηλαδή λέει κοπιάστε να πας πείτε τι σκέφτεστε.

Κι εδώ ξεκινάει συνήθως η παρεξήγηση.

Όταν λέει κοπιάστε δεν εννοεί copyάστε, κοινώς κάντε κόπι πέιστ, ένα από τα τσιτάτα του αρθογράφου, προσθέστε θαυμαστικά και αναμείνατε για κλεμμένα (από τον αρθογράφο) likes

Όταν λέει κοπιάστε να σχολιάσετε εννοεί κάντε ένα κόπο να πείτε τη ΔΙΚΗ ΣΑΣ γνώμη!

Λοιπόν, μετά από μία επίμονη εμπειρική στατιστική παρατήρηση πρόσεξα το εξής παράδοξο. Όσο πιο ωραία μπλεγμένο, ολοκληρωμένο και σε βάθος είναι γραμμένο ένα άρθρο -που συνήθως αναρτάται στην κατηγορία «ΑΠΟΨΕΙΣ»- τόσο περισσότεροι είναι οι α-σχολιαστές που απλά απομονώσουν μία δυνατή ατάκα (κατά βάση motto ζωής που θα ξεχάσουν μέχρι να πατήσουν το κουμπί). Την τραβάνε από το υπόλοιπο κείμενο με μία αγριάδα που μου φέρνει στο μυαλό εκείνα τα συμπυκνωμένα μαθήματα ζωής του life coaching. Γρήγορος οδηγός για να προλάβεις να γίνεις ευτυχισμένος. Μάλιστα προσέχουν να κάνουν διαφορετικό copy paste από τους προηγούμενους α-σχολιαστές, έτσι που πολλές φορες στα σχόλια ξαναδιαβάζεις το μωσαϊκό του αρχικού άρθρου

Γιατί όμως συμβαίνει όλο αυτό. Μήπως η κόπια είναι τελικά η μανούλα της μάθησης; Η μήπως απλά διευκολύνει το να νιώσουμε σίγουροι για τις απόψεις μας χωρίς να κοπιάσουμε;

Και εδώ έρχεται το δικό μου σχόλιο πάνω στο σχόλιο

Το σχόλιο δεν είναι απλά ουσιαστικό.. είναι ουσιώδες! Το σχόλιο είναι αυτό που συνήθως θυμίζει πως δεν ακούμε για να ακούμε. Δεν διαβάζουμε για να διαβάζουμε. Παρατηρούμε, αντιλαμβανόμαστε (η τουλάχιστον αυτό θέλουμε να νομίζουμε) και δίνουμε το προσωπικό μας στίγμα.

Το να μην έχουμε τη θέληση να πάμε ένα βήμα παραπέρα (είτε συμφωνώντας είτε διαφωνώντας είτε απλά παρατηρώντας) και να αναπαράγουμε έτσι απλά τα λεγόμενα κάποιου άλλου μου θυμίζει κατι τύπου "σε δουλειά να βρισκόμαστε"

ή για να το πω καλύτερα.. σε α-σχολία να βρισκόμαστε!